برو هر کسی زار بگریستند

ببر در گرفت آن گرامی سرش

دهن بر بنا گوش خواهر نهاد

دو چشمش پر از خون شد و جان بداد

به درد دل اندر همی زیستند

همی خون خروشید خواهر ز درد

سخنهای او یک به یک یاد کرد