باد بادی ست به عالم که چنین باد مباد

های و هویی که نواسنج خرابات دل است

سر به هم کوفتن سبحه زهاد مباد

صبح وشام ، ازنفس سرد، غرض جویی چند

حیف همت که کسی چشم به عبرت دوزد

انتخاب دو جهان زحمت این صاد مباد

شبخون خط پرگار به مرکز مبرید