حیف همت که کسی چشم به عبرت دوزد

سر به هم کوفتن سبحه زهاد مباد

صبح وشام ، ازنفس سرد، غرض جویی چند

باد بادی ست به عالم که چنین باد مباد

انتخاب دو جهان زحمت این صاد مباد

شبخون خط پرگار به مرکز مبرید

هرچه جز دل به عمارت رسد آباد مباد