بر خاک نخستین ثمر پیشرس افتاد

شوقی به شکست دل من مست خروش است

آگه نی ام این شیشه ز دست چه کس افتاد

از آفت تعجیل حذر کن که در این باغ

شد عین حقیقت چو مجازت ز میان رفت

عشق است گر آتش به بنای هوس افتاد

چون شانه ره ما همه پیچ و خم زلف است