چون شانه ره ما همه پیچ و خم زلف است

بر خاک نخستین ثمر پیشرس افتاد

شد عین حقیقت چو مجازت ز میان رفت

عشق است گر آتش به بنای هوس افتاد

چندان که قدم پیش نهادیم پس افتاد

عمری ست پر افشان گلستان خیالیم

غم نیست اگر طایر ما در قفس افتاد