هرکه رفت ازخویش عبرت بر من بیتاب داد

داشت غافل سرکشیهای شباب از طاعتم

قامت خم گشته یاد ازگوشه محراب داد

اضطراب شعله عرض مسند خاکستر است

استقامت در مزاج عافیت خون کرده ام

رشته امید من نگسسته نتوان تاب داد

بی طراوت بود بیدل کوچه باغ انتظار