تا توانی لب فروبند از فسون ما و من

عافیت بر باد دادن را نباید آب داد

چین ابرو, رنگ موج امن را درهم شکست

تنگ چشمی خار و خس در دید گرداب داد

رشته بی ساز است نتوان زحمت مضراب داد

گر همه در بزم خاک تیره بارت داده اند

سایه وار !زکف* نشاید دامن آداب داد