گر همه در بزم خاک تیره بارت داده اند

تنگ چشمی خار و خس در دید گرداب داد

تا توانی لب فروبند از فسون ما و من

رشته بی ساز است نتوان زحمت مضراب داد

سایه وار !زکف* نشاید دامن آداب داد

غفلت هستی ست اینجا، ساز بیداری کجاست

همچو مخمل بایدم تا مرگ داد خواب داد