حسرت چقدر یادم از آن موی کمر داد

ما بیخبران رنگ اثر باخته بودیم

از رفتن دل گرد خرام که خبر داد

شب مصرعی از خاطر من گشت فراموش

ضبط نفسم قابل دیدار برآورد

آن ریشه که دل کاشته بود آینه برداد

زان صبح بناگوش جنون کرد نسیمی