ضبط نفسم قابل دیدار برآورد

از رفتن دل گرد خرام که خبر داد

شب مصرعی از خاطر من گشت فراموش

حسرت چقدر یادم از آن موی کمر داد

آن ریشه که دل کاشته بود آینه برداد

زان صبح بناگوش جنون کرد نسیمی

هر موج ازبن بحر گریبان به گهر داد