یک ذره ندیدم که به طاووس نماند

آن ریشه که دل کاشته بود آینه برداد

زان صبح بناگوش جنون کرد نسیمی

هر موج ازبن بحر گریبان به گهر داد

نیرنگ خیالت به هزار آینه پر داد

از بس عرق آلود تمنای تو مردم

چون ابر غبارم به هوا جبهه تر داد