نیرنگ خیالت به هزار آینه پر داد

زان صبح بناگوش جنون کرد نسیمی

هر موج ازبن بحر گریبان به گهر داد

یک ذره ندیدم که به طاووس نماند

از بس عرق آلود تمنای تو مردم

چون ابر غبارم به هوا جبهه تر داد

عمری زتحیر زدم آیینه به صیقل