عمری زتحیر زدم آیینه به صیقل

نیرنگ خیالت به هزار آینه پر داد

از بس عرق آلود تمنای تو مردم

چون ابر غبارم به هوا جبهه تر داد

تا دقت فکرم مژه خواباند و نظر داد

بیدل چمنستان وفا داغ طرب بود

رنگم به شکستی زد و پرواز سحر داد