گر نباشد وسعت آباد بیابانم بیاد

شرم بیدردی مگر بر جبهه ام چیند عرق

تا بماند ننگ خشکیهای مژگانم بیاد

می فشارد تنگی این خانه مجنون مرا

در فراموشی مگر جمعیتی پیدا کنم

ورنه چون موی سر مجنون پریشانم بیاد

زان ستم هایی که از بیداد هجران دیده ام