می درم پیش توگر آید گریبانم بیاد

در فراموشی مگر جمعیتی پیدا کنم

ورنه چون موی سر مجنون پریشانم بیاد

زان ستم هایی که از بیداد هجران دیده ام

دل کباب پرتو حسن عرقناک که بود

کز هجوم اشک می آید چراغانم بیاد

از تغافلخانه ناز ننو بیرفن نیستم