کاش گردون واگذارد یاد دورانم بیاد

از عدم آنسوتر م برده است فکر نیستی

نیستم زانهاکه هستی آرد آسانم بیاد

با خیال رفتگان هم قانعم از بیکسی

بعد ازین غیر از فراموشی که می بیند مرا

مفت اح کاهی اگر روزی دو مهمانم بیاد

بیدل آن دور می و پیمانه ام دیگرکجاست