طلسم خویش شکستن علاج کلفت ماست

که این ستاره به شام دگر نمی تابد

غبار آینه اظهار جوهر است اینجا

صفای طبع غرور هنر نمی تابد

که شب نمی گذرد تا سحر نمی تابد

نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است

برون خوبش چراغ گهر نمی تابد