حباب سخت دلیرانه می زند بر موج

که شب نمی گذرد تا سحر نمی تابد

نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است

برون خوبش چراغ گهر نمی تابد

دل گرفته ز شمشیر سر نمی تابد

چو اشک درگره خود چکیدنی دارم

دماغ آبله تنن بیش برنمی تابد