چو شمع کوکب ما تا سحر نمی تابد

خروش دهر بلند است بر تغافل زن

که این فسانه به جز گوش کر نمی تابد

شبی به روز رساندن کمال فرصت ماست

ز خویش می روم اینک تو هم بیا بیدل

که قاصد آمد و هوشم خبر نمی تابد