ز خویش می روم اینک تو هم بیا بیدل

که این فسانه به جز گوش کر نمی تابد

شبی به روز رساندن کمال فرصت ماست

چو شمع کوکب ما تا سحر نمی تابد

که قاصد آمد و هوشم خبر نمی تابد