به پاس راز محبت گداخت طاقت بیدل

به نقب قبرکشد تا هوس به کندنش افتد

اراده شکوه دل نیست لیک ربشه الفت

ز دانه ای ا ست که آتش به ساز خرمن اش افتد

که تا سر مژه جنبد جگر به دامنش افتد