ز آب دیده گرفتم عیار شیب و شباب

چو نغمه ختم شود ضرب بر اصول افتد

به کارگاه هوس از ستم شریکی چند

قیامت است که آتش به دشت غول افتد

که هر چه گل کند از ابر بر فصول افتد

خرد ودیعت اوهام برنمی دارد

به رنج بار امانت مگر جهول افتد