که می هم ناله دارد تا ز چشم شیشه می افتد

ندارد محفل دیر و حرم پروانه ای دیگر

به هر آتش همان یک شوق حسرت پیشه می افتد

ز درد ناقبولیهای اهل دل مشو غافل

ندانم کیست خضر مقصد آوارگیهایم

که هر جا می روم راهم همان در بیشه می افتد

بنای عشق تعمیر هوسها برنمی دارد