گر احتیاج به توفان دهد غبار تو بیدل

تو لب گشا که جهان چون مگس به قند نیفتد

به خاک راه تو افکنده ام دلی که ندارم

نیاز شرم کن این جنس اگر پسند نیفتد

چو صبح به که صدا از نفس بلند نیفتد