تو چاهی در خور خود کنده ای بیژن نمی گنجد

غرور هستی و فکر حضور حق خیال است این

سری در جیب آگاهی به این گردن نمی گنجد

برون تاز است عشق از دامگاه وهم جسمانی

ز پرواز غبار رنگ و بو آواز می آید

که بال افشانی عنقا در این گلشن نمی گنجد

تو در آغوش بی پروای دل گنجیده ای ورنه