خوشا قطع امید و پرفشانیهای اندازش

در این اندیشه حیرانست دل تا از که سرپیچد

نفس هم برنمی دارد دماغ صبح نومیدی

دعای ما کنون خود را به طومار دگر پیچد

که صد عمر ابد در فرصت رقص شرر پیچد

به رنگ گردباد آن به که وحشت پرور شوقت

بجای دامن پیچیده خود را برکمر پیچد