چو مژگان هر دو عالم را مگربریکدگرپیچد

به رنگ گردباد آن به که وحشت پرور شوقت

بجای دامن پیچیده خود را برکمر پیچد

چه امکان ست طی گردد بساط حسرت عاشق

تعین هرچه باشد خجلت دون همتی دارد

به کوتاهی ست میل رشته بر خود هر قدر پیچد

کسی بیدل به سعی وحشت از خود برنمی آید