گر از چشم منش تار نگاهی بر کمر پیچد

به این آشفتگی ما را کجا راحت چه جمعیت

هوای طره ات جای نفس بر دل مگر پیچد

گمان حلقه دام است آن صید نزاکت را

ز اسباب هوس بر هر چه پیچی فال کلفت زن

گره پیدا کند در هر کجا نی بر شکر پیچد

شب امید طی شد وقت آن آمد که نومیدی