ز اسباب هوس بر هر چه پیچی فال کلفت زن

هوای طره ات جای نفس بر دل مگر پیچد

گمان حلقه دام است آن صید نزاکت را

گر از چشم منش تار نگاهی بر کمر پیچد

گره پیدا کند در هر کجا نی بر شکر پیچد

شب امید طی شد وقت آن آمد که نومیدی

غبار ما ضعیفان هم به دامان سحر پیچد