کسی تاکی به دوش ناله بندد محمل خسرت

به پایت دیده تا دل هر چه افشاند حنا گردد

چنین کز ضعف در هرجا تحیر نقش می بندم

عجب دارم گر از آیینه تمثالم جدا گردد

عصا بشکن درآن وادی که طاقت نارساگردد

عوارض کثرت اسمی ست ذات واحد ما را

خلل در شخص یکتا نیست گر قامت دوتاگردد