به هرجا عقده دل وانگردد، سودن دستی

نبالد شورش از موجی که گوهر آشناگردد

درشتی را نه آسان ست با نرمی بدل کردن

دل کوه آب می گردد که سنگی مومیا گردد

غبار دانه نتوان یافت گر این آسیا گردد

هوا بر برگ گل تمکین شبنم می کند حاصل

نگاه شوخ ما هم کاش بر رویت حیاگردد