غبار دانه نتوان یافت گر این آسیا گردد

درشتی را نه آسان ست با نرمی بدل کردن

دل کوه آب می گردد که سنگی مومیا گردد

به هرجا عقده دل وانگردد، سودن دستی

هوا بر برگ گل تمکین شبنم می کند حاصل

نگاه شوخ ما هم کاش بر رویت حیاگردد

رم دیوانه ما دستگاه حیرتی دارد