که هرجا گردبادی رنگ ریزد نقش پاگردد

هوا بر برگ گل تمکین شبنم می کند حاصل

نگاه شوخ ما هم کاش بر رویت حیاگردد

رم دیوانه ما دستگاه حیرتی دارد

مکن گردن فرازی تا نسازد دهر پامالت

که نی آخر به جرم سرکشیها بوریا گردد

رسایی نیست انداز پر تیر هوایی را