رستن از پیچ و خم رشته آمال کراست

رو به دنیاست همان گرچه ز دنیا گردد

جمع شو ، مرکز نه دایره چرخ برآ

قطره چون فال گهر زد دل دریا گردد

بگسلی از دو جهان تا گرهی وا گردد

نور دل درگرو کسب قبول سخن است

به نفس گو چه دهد سنگ که مینا گردد