بگسلی از دو جهان تا گرهی وا گردد

جمع شو ، مرکز نه دایره چرخ برآ

قطره چون فال گهر زد دل دریا گردد

رستن از پیچ و خم رشته آمال کراست

نور دل درگرو کسب قبول سخن است

به نفس گو چه دهد سنگ که مینا گردد

سن بی سر و پا تفرقه ساز حیاست