به نفس گو چه دهد سنگ که مینا گردد

رستن از پیچ و خم رشته آمال کراست

بگسلی از دو جهان تا گرهی وا گردد

نور دل درگرو کسب قبول سخن است

سن بی سر و پا تفرقه ساز حیاست

آب چون بر در فواره زد اجزا گردد

طور مستان نکشد تهمت تغییر وفا