طور مستان نکشد تهمت تغییر وفا

به نفس گو چه دهد سنگ که مینا گردد

سن بی سر و پا تفرقه ساز حیاست

آب چون بر در فواره زد اجزا گردد

خط ساغر چه خیال است چلیپا گردد

عجز تقریر من آخر به اشارات کشید

ناله چون راه نفس گم کند ایما گردد