تغافل عالمی دارد که عیب آنجا هنر گردد

همین دنیاست کانجامش قیامت پرده در گردد

دمد پشت ورق از صفحه هنگامی که برگردد

مژه بربند و فارغ شو ز مکروهات این محفل

ز اقبال ادب کن بی خلل بنیاد عزت را

به دریا قطره چون خشکی به خود بندد، گهرگردد

مهیای خجالت باش اگر عزم سخن داری