مپندار از درشتیهای طبع آسان برون آیی

به دریا قطره چون خشکی به خود بندد، گهرگردد

مهیای خجالت باش اگر عزم سخن داری

قلم هرگاه گردد مایل تحریر، ترگردد

به صد توفان رسدکهسار تا سنگی شررگردد

به آسانی حبابت پا برآورده ست از دامن ..

به خود بال اندکی دیگرکه مغز از سر به درگردد