کمال خواجگی در رهن صوف و اطلس است اینجا

به صد توفان رسدکهسار تا سنگی شررگردد

به آسانی حبابت پا برآورده ست از دامن ..

به خود بال اندکی دیگرکه مغز از سر به درگردد

اگر این است عزت آدمی آن به که خرگردد

در این محفل که چون آیینه عام افتاد بی دردی

تو هم واکرده ای چشمی که ممکن نیست ترگردد