اگر این است عزت آدمی آن به که خرگردد

به آسانی حبابت پا برآورده ست از دامن ..

به خود بال اندکی دیگرکه مغز از سر به درگردد

کمال خواجگی در رهن صوف و اطلس است اینجا

در این محفل که چون آیینه عام افتاد بی دردی

تو هم واکرده ای چشمی که ممکن نیست ترگردد

غم دیگر ندارد شمع غیر از داغ صحبتها