هوای عالم دیدار و خودداری چه حرف است این

که رنگ از چهره من گر پرد برگرد سر گردد

ز بس پروانه فرصت کمینی های پروازم

نفس گر دامن افشاند چو صبحم بال و پرگردد

چو عکس آیینه اینجا تا قیامت دربه در گردد

ندارد قاصدت تا حشر جز رو بر قفا رفتن

پیامت با که گوید آن که از پیش تو برگردد