هرچند حیا باب ادبگاه وصالست

گر پا نزنی آبله بیدار نگردد

بگذار دو روزی ز هوس گرد برآریم

هستی سر وهمی ست که بسیار نگردد

یارب مژه پیش تو نگونسار نگردد

بیدل به سر ازپرتو خورشید تو دارد

آن سایه که پیش و پس دیوار نگردد