ندامتها ز ابرام نفس دارم که هر ساعت

دمد کم رنگی از باغی که آب آنجا فزون گردد

فروغ می چه رنگ انشاکند از چهره زنگی

زگال تیره روز آتش خورد تا لاله گون گردد

بود در دل صد امید و به نومیدی برون گردد

به افسون بقا عمریست آفت می کشم بیدل

ازین جوی ندامت خورده ام آبی که خون گردد