بود در دل صد امید و به نومیدی برون گردد

فروغ می چه رنگ انشاکند از چهره زنگی

زگال تیره روز آتش خورد تا لاله گون گردد

ندامتها ز ابرام نفس دارم که هر ساعت

به افسون بقا عمریست آفت می کشم بیدل

ازین جوی ندامت خورده ام آبی که خون گردد