ز فوت فرصت دامن فشان به پیش که نالم

مژه اگر به تپش خون شود نگاه نگردد

دگر به سایه دست حمایت که گریزم

چو شمع بستن مژگان اگر پناه نگردد

که عمر رفته به فریادکس ز راه نگردد

دل از غبار حوادث میفشرید به تنگی

که هاله یکدو نفس بیش گرد ماه نگردد