حیا تا لب گشود از هم تبسم خنده می گردد

به اندک شوخیی بنیاد تمکین کنده می گردد

تنزه گر هوس باشد مجوشید آن قدر با هم

که صحبت از سریشم اختلاطی کنده می گردد

تغافل حکم همواری ست کوه و دشت امکان را