سلوک ناملایم نفرت احباب می خواهد

مباد این هرزه تاز حرص بر دست توپا بندد

به زنگار تجاهل داغ کن آیینه دل را

که چون صیقل زدی صد زنگ تهمت بر صفا بندد

نچینی پیش خود سنگی که راه آشنا بندد

غبار سرمه داردکوچه جولان استغنا

چو دل بی مطلب افتد بر نفس راه صدا بندد