بران زینهارم که گفتم سخن

چنین داند آنکس که دارد خرد

که او را زمانه بران گونه بود

همه تنبل دیو وارونه بود

بران عهد و پیمان نهادیم بن

سوی گردیه نامه ای بد جدا

که ای پاکدامن زن پارسا