گسستن تا به کی چون سبحه صد جایم کمر بندد

هوس تا چند بر دل تهمت هر خشک و تر بندد

بدزدم در خود آغوشی که بر آفاق دربندد

به این یک رشته زناری که در رهن نفس دارم

به آزادی شوم چون شمع تا ممتاز این محفل

گشایم رشته پایی که دستارم به سر بندد

به هم چشمان خیال امتیازم آب می سازد